|
Teatr Bielefeld
Teatr Bielefeld został otwarty w 1904 roku i jest jednym z największych teatrów regionu, goszczącym w ciągu roku około 200 tysięcy widzów i wystawiającym około 550 spektakli dramatycznych, tanecznych i muzycznych. Ta łącząca trzy gatunki instytucja nie tylko tworzy lokalną różnorodność programową, ale także swoim wszechstronnym repertuarem przyciąga uwagę w kraju i za granicą.
Teatr Tańca Bielefeld jest grupą tańca współczesnego należącą do Teatru Bielefeld, założoną w 2005 roku przez Gregora Zölliga i Christine Biedermann. Każdego roku tworzone są trzy nowe produkcje (w większości są to światowe premiery), twórcą dwóch z nich jest główny choreograf Gregor Zöllig, natomiast jedna jest dziełem choreografa gościnnego. Teatr Tańca Bielefeld jest międzynarodową grupą, tworzoną przez dziesięcioro tancerzy na stałe pracujących razem w Bielefeld. Poza działalnością grupy, Teatr Tańca Bielefeld wsławił się swoimi Społecznymi Projektami Tanecznymi. W każdym sezonie 100 tancerzy-amatorów w profesjonalnych warunkach realizuje trzy projekty zatytułowane Zeitsprung.
Gregor Zöllig
Gregor Zöllig urodził się w szwajcarskim St. Gallen. Od 2005 roku jest dyrektorem teatru tańca w Bielefeld razem z Christine Biedermann. Po studiach tańca w Folkwang Musikhoch-schule w Essen kontynuował naukę w Akademii Baletowej Johna Cranko w Stuttgarcie. Gregor Zöllig zaczął tańczyć w Akwizgranie i Münster, tam również miały premierę jego pierwsze utwory jako choreografa. W 1996 został asystentem i gościnnie nauczycielem w Teatrze Tańca w Bremie (dyrektor artystyczny - Urs Dietrich). Jako gościnny choreograf współpracował z grupami tanecznymi w Warsztacie Tańca / Balecie w Nürnberg (dyrektorzy artystyczni Jean Renshaw i Dirk Elwert), Teatrze Miejskim w Schwerin, Balecie z Vorpom-mern, Teatrze w Münster, Teatrze Miejskim w Oldenburgu i w Teatrze Tańca w Nürnberg (dyrektor artystyczny Daniela Kurz).
W 1995 roku Gregor Zöllig założył swoją własną grupę taneczną. Od 1997 do 2005 roku był dyrektorem Teatru Tańca Sceny Miejskiej w Osnabrück. Tam ustanowił forum dla tańca nowoczesnego i współczesnego, zanim przeniósł się ze swoją grupą do Teatru w Bielefeld. W 2009 jego choreografia „Pierwsza Symfonia Johanna Brahmsa" została nominowana do jednej z najważniejszych nagród przyznawanych twórcom związanym z teatrem - Niemieckiej Nagrody Teatralnej Der Faust.
Strona internetowa Teatru Bielefeld:
Informacje o spektaklu: My Hotel Paradise
Koszycki Teatr Baletowy w ciągu ostatnich dziesięciu lat dorobił się wielu nagród w kraju i za granicą. Obecnym dyrektorem Narodowego Baletu jest Dominik Beres, na czele Teatru stoi Peter Himic. Teatr ma dwie sceny - Scena Główna znajduje się w historycznym budynku w centrum Koszyc, mogącym poszczycić się przepiękną architekturą wnętrza. Scena Kameralna jest przestrzenią dla alternatywnych i mniejszych przedsięwzięć teatralnych. Strona internetowa Narodowego Teatru w Koszycach:
Ondrej Šoth - Reżyser i choreograf spektaklu Carmen
W latach 1994-1998 był dyrektorem teatru miejskiego w Ústí nad Labem. Od 2000 roku stoi na czele baletu w Koszyckim Teatrze Narodowym. Ma na swoim koncie ponad 30 choreografii: zarówno spektakle baletu klasycznego (Romeo i Julia), jak i współczesne taneczne projekty (Zvláštna radost žiť). Podczas realizacji spektaklu Mały Książę przez balet koszycki, jako pierwszy na Słowacji wykorzystał zasadę działania latarni czarnoksięskiej.
Informacje o spektaklu: Carmen
Agnieszka Glińska
Profil bio - intensywny, barwny w sztuki różne jak Art Color Ballet, który założyła w 1998 roku i stała się pionierką bodypaintingu w Polsce. A urodziła się 18 maja 1977 roku w Krakowie. W swym teatrze jest kierownikiem artystycznym, choregrafem, tancerką i autorką projektów scenografi. Teatr powstał z połączenia dwu talentów Agnieszki Glińskiej - malarskiego - Agnieszka uzyskała dyplom Instytutu Sztuki Akademii Pedagogicznej w Krakowie w pracowni profesora Piotra Jargusza - i tanecznego - od 13 roku życia przez 7 lat była tancerka Baletu Form Nowoczesnych A.G.H. w Krakowie, a także jej fascynacji muzyką. Od 1998 do 2005 roku sama prowadziła warsztaty tańca w Śródmiejskim Ośrodku Kultury w Krakowie, a potem organizowała już je, rozszerzając zajęcia o nową sztukę bodypaintingu, w siedzibie zespołu Art Color Ballet na Rynku Głównym 34 w Krakowie. Równolegle od 2000r.- 2009r. była członkiem teatru muzycznego MW2 Prof. Adama Kaczyńskiego (tancerka, aktorka, choreograf).
Od 2002r jest również członekiem Stowarzyszenia Word Bodypinting Festival Seeboden/Austria. Wykłada bodypainting dla krakowskich szkół charakteryzacji i wizażu. Jest autorką albumu Art Color Ballet wydawnictwo BOSZ 2010, który prezentuje zdjęcia sztuki bodypaintingu, gdzie ciała tancerzy stają się "blejtramem" barwnych, abstrakcyjnych obrazów. „Partytura na ciało i ruch" to tutuł wystawy fotografii zespołu, która została pokazana w NCK 2005, w Klubie pod Jaszczurami Instytut Sztuki 2005, z okazji jubileuszu 10-lecia zespołu w NCK w 2008 oraz podczas Festiwalu Karpaty Offer Galeria Sokół.
Ponadto Agnieszka jest autorką scenografii i choreografii do realizacji widowisk muzyczno - baletowych:
Nagrody :
Strona internetowa Art Color Ballet:
Informacje o spektaklu: DEEP TRIP
Aura Dance Theatre Litwa
Strona internetowa Kowieńskiego Teatru Tańca AURA:
Informacje o spektaklu Time Line
Birute Letukaite Należę do trzeciej generacji tańca współczesnego na Litwie. Przed drugą wojną światową pochodząca z Litwy Danute Nasvytyte udała się do Niemiec, aby studiować taniec współczesny. Tam tańczyła w teatrze berlińskim. W roku 1936 w Helsinkach odbył się konkurs europejskich szkół tańca współczesnego, na którym pierwszą nagrodę wygrała szkoła reprezentowana przez Danutę Nasvytyte, a ona sama otrzymała nagrodę dla najlepszej tancerki. Jej marzeniem było przenieść taniec współczesny na Litwę, gdzie w przeciwieństwie do Europy taniec ten był nieznany. Uczennice Danuty Nasvytyte pochodziły ze średniej klasy społecznej Kowna. Później okupacja utrudniła rozwój sztuki. W końcu kiedy rozpoczęto deportacje na Syberię do obozów gułagu Danute Nasvytyte wraz ze swym zespołem uciekła na Zachód. Jedna z jej uczennic, Kira Daujotaite, pozostała na Litwie i starała się zachować i rozwijać taniec współczesny. Po wojnie kierowała Young Viewer's Theatre. Później zajmowała się amatorami do czasu, aż wszystko się skończyło: w krajach komunistycznych wszystkie tego typu szkoły były zamykane. Nowy rodzaj tańca nie był tolerowany ponieważ pozwalał osobie na dojrzewanie, rozwój myślenia, ćwiczenie zdolności wyrażania myśli i emocji. Konieczna stała się walka z reżimem: nie pozwalano tańczyć boso i byliśmy nazywani ‘pozostałościami drobnomieszczańskiego świata...' Przez dziesięć lat tańczyłam w grupie Kiry Daujotaite i w tym czasie stałam się tancerką solową. Nabyłam doświadczenia, ale było ono tylko połowiczne, ponieważ od czasów Isadory Duncan, która dała początek temu tańcu, wiele rzeczy się zmieniło, taniec się rozwijał, jednak my byliśmy za żelazną kurtyną. Po raz pierwszy zobaczyłam zagraniczną trupę taneczną w 1978 roku. Dlaczego AURA? Po prostu zespół potrzebował nazwy, która byłaby ‘godna naśladowania'. Nagle przyszła mi do głowy...Aura... możliwe, że dlatego, że otacza ona osbę. Tak, że wszystko co robi jest duchowe. Aby emanowało w każdej formie, nawet najbardziej współczesnej. Aby dotarło do tych, którzy przychodzą nas oglądać. Aby wpłynęło na tych, którzy tutaj są obecni.
Jestem perfekcjonistką, wszystko co robię staram się robić jak najlepiej. Może być tak, że mój cel nie pokrywa się z celami moich tancerzy, może zabiorą to ze sobą do grobu, ale teraz będą doceniali taniec innych. Zasadą mojej pracy jest ciągły postęp, ponieważ jeśli wydaje ci się, że już wszystko osiągnąłeś oznacza to tyle, że jesteś martwy. Ciągle kieruje mną uczucie, którego doświadczyłam mając szesnaście lat. Stałam samotnie na scenie pochłonięta jedną myślą: ‘Nie potrzebuję mieć dzieci lub rodziny, jedyną rzeczą jaką chcę jest być wiecznie na scenie'. Nie wiem co się stanie kiedy wyczerpię moje ciało i nie będę mogła nadążyć za tym, co jest w moim wnętrzu: moją ciekawością jak inni tworzą, tym czym świat się zajmuje. Ciekawi mnie życie, w całym swoim wymiarze. Istnieją grupy taneczne na całym świecie, które nie odstępują od stylu raz odkrytego. Ale w sztuce nie istnieją powtórzenia! Sztuka zawsze musi iść do przodu, musi być nastawiona zarówno na teraźniejszość jak i na przyszłość! Jestem krytykowana za to, że nie posiadam sprecyzowanego wyobrażenia na temat festiwali tańca nowoczesnego, które organizuję. Jednak to właśnie jest celem festiwali: pokazanie tego, czego jeszcze nie było, a nie tego, co już jest znane. Kieruję się zasadą mojej nauczycielki Kiry Daujotaite: drzwi są otwarte dla każdego, jednak wszystko zależy od samego ucznia. W ciągu 25 lat spotkałam przypadki typowe dla tańca nowoczesnego i ogólnie sztuki: Bóg daje osobie talent, jednak nie daje mu miłości do ciężkiej pracy. Osoba, która nie otrzymała wielu talentów, ale silnie pracuje osiąga więcej niż ta, która została wybrana przez Boga, aby być na scenie. Nic z tego nie wyjdzie jeśli osoba posiadająca dar gibkiego ciała, koordynacji, umiejętności dobrego skoku, nie otrzymała również talentu zaangażowania, poczucia obowiązku oraz energii, które są również niezbędne. Prawdą jest również to, że jeśli osoba niezmiernie pragnie tańczyć, ale ma ciało ciężkie jak kamień, to może być ono ‘zmiękczone' i skoordynowane dzięki dużemu wysiłkowi. Ludzie, którzy mają równą ilość talentu i motywacji są gwiazdami. |
Polski Teatr Tańca
Polski Teatr Tańca jest profesjonalnym autonomicznym zespołem, którego oblicze przeszło ewolucję od spektakli ukształtowanych formą teatru baletowego do współczesnego gatunku: teatru tańca, który charakteryzuje przekraczanie granic rodzajowych, technicznych i stylistycznych, wyzwalanie się z przypisanych tradycją środków wyrazu, skłanianie ku interdyscyplinarności, poszukiwanie nowych przestrzeni teatralnych i oparty na kreatywnej improwizacji proces tworzenia.
Informacje o spektaklach Lato-Red Sun oraz Jesień-Nuembir
Thierry Verger Urodził się w Noumea w Nowej Kaledonii. Jego korzenie związane są z malezyjskim plemieniem, którego, jeden z przodków był wodzem, a inny uzdrowicielem. Od 18 roku życia Thierry mieszka we Francji. Obecnie jest wykładowcą w dwu prestiżowych szkołach tańca w Paryżu: Studio "Harmonic" i "Le Centre International Danse Jazz". Jest założycielem, dyrektorem i choreografem "Balet Dans & Co" oraz Compagnie Thierry Verger. Tworzy choreografie i prowadzi działalność pedagogiczną w Europie, USA, Japonii i Izraelu. Z Polskim Teatrem Tańca rozpoczął współpracę w roku 2006 w ramach Międzynarodowych Warsztatów Tańca Współczesnego, jako pedagog modern jazz underground. Syntetyzując różne elementy modern jazz i physical dance, tradycje Bliskiego Wschodu i sztuk walki, utworzył unikalny styl tańca, odwołujący się do instynktu, wyobraźni, indywidualności. W swojej pracy choreograficznej podkreśla znaczenie osobowości i tożsamości tancerza.
Katarzyna Aleksander Kmieć
Pedagog tańca, choreograf, tancerka, jedna z najciekawszych postaci w młodym pokoleniu polskiej choreografii. Jest absolwentką (z wyróżnieniem) Konserwatorium Tańca im. Barata w Lake Forest, Illinois, gdzie studiowała m.in. taniec klasyczny, współczesny, jazzowy, pedagogikę tańca, choreografię, produkcję tańca oraz improwizację. Obecnie jest nauczycielem tańca współczesnego w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej w Bytomiu oraz Teatrze Rozrywki w Chorzowie. Gościnnie współpracuje z John Cranko School Stuttgart. Tworzy autorskie wariacje współczesne i przygotowuje uczniów szkoły do udziału w konkursach tańca w kraju i za granicą, gdzie zdobywają wysokie miejsca, nagrody i wyróżnienia (m.in. w Czechach, Francji i we Włoszech).
Do najciekawszych jej realizacji choreograficznych należą spektakle:
Katarzyna Aleksander-Kmieć jest laureatką:
Wśród wielu dowodów uznania jej talentu znajdują się również:
420PEOPLE 420PEOPLE tworzą Nataša Novotná i Václav Kuneš. Połączył ich jeden z najbardziej prestiżowych zespołów tanecznych świata -Holenderski Teatr Tańca, który intensywnie współpracuje z czołowymi choreografami i artystami.
Strona internetowa 420PEOPLE:
Informacje o spektaklach Sacrebleu, Small Hour, Golden Crock oraz REEN
Partnerem 420PEOPLE podczas MFTT SCENA OTWARTA w Tarnowie jest Centrum Czeskie.
Václav Kuneš -Dyrektor arystyczny, choreograf
Po ukończeniu w 1993 r. Szkoły Tanecznej w Pradze został członkiem zespołu młodzieżowego w Holenderskim Teatrze Tanecznym (Nederlands Dans Theater, NDT 2), a następnie zespołu głównego (NDT 1). W trakcie tego wielotniego członkostwa współpracował z większością najsławniejszych choreografów, a także współtworzył i wystawiał ich dzieła. W 2004 Václav został niezależnym tancerzem I choreografem, od czasu do czasu wystawiając dzieła Kyliana z zespołami z całego świata. Jako choreograf tworzył dla NDT 2, Teatru Laterna Magika w Pradze, Międzynarodowego Baletu w Kopenhadze, Teatru Korzo w Den Haag oraz dla Station Zuld (Stacji Południe) w Tilburgu (Holandia), gdzie wystawiono w 2009 r. jego całowieczorną kompozycję. W 2005 r. był nominowany do nagrody Tanczerza Roku w Cannes. W 2006 r. zagrał rolę młodego Vacllava Nijinskiego w finlandzkiej produkcji filmowej pt. „Vacllav Nijinski - niewidzialna moc" (Vacllav Nijinski - Invisible Power). Za produkcję pierwszej sztuki dla zespołu 420PEOPLE pt. „Ledwie Godzina" (Small Hour) w 2007 r. została mu przyznana nagroda Theater Newspaper/Sazka Prize dla najlepszego spektaklu sezonu w kategorii tańca i baletu; z kolei teatr duński postanowił zaprezentować to dzieło podczas trasy Dans Click w Holandii. W 2008 r. Kuneš zaprezentował swoje dwa nowe dzieła, pt. „Na prostej" (On an Even Keel" i „Złoty słój" (Golden Crock). Na wiosnę 2009 r., zainspirowany muzyką jazzową, Kuneš zaprezentował w Holandii swoją pierwszą całowieczorną choreografię pt. „Widmowa notatka" (Ghost Note) w reżyserii Station Zuid. Pod koniec tego samego roku ukończył kolejne całowieczorne dzieło „Ledwie godzinę temu" (A Small Hour Ago) w reżyserii 420PEOPLE i Teatru Korzo, będące luźną kontynuacją poprzednich kompozycji - „Ledwie Godziny" i „Na prostej". Rok 2010 r. Kuneš rozpoczął kompozycją dla Zespołu Baletowego l'Opera National de Bordeaux pt. „Chwilowa przypadłość" oraz inscenizacją własnego dzieła „Ledwie godzina" w Teatrze Tańca im. Dominica Walsha w Houston, w stanie Texas. Później w tym samym roku stworzył „REEN" - nowe dzieło dla 420PEOPLE.
Po ukończeniu nauki w Janáček Conservatory w Ostrawie, Nataša Novotná wstąpiła do młodzieżowej grupy Holenderskiego Teatru Tańca 2 (NDT 2) gdzie tańczyła pod kierunkiem Jiří Kylián. Od roku 2000 do 2002 pracowała w Göteborgs Operan Ballet w Szwecji (została wtedy nagrodzona za rolę Julii w ‘Romeo i Julia' M. Müller). W 2002 roku powróciła do Holandii, by zostać członkiem Holenderskiego Teatru Tańca 1 (NDT 1). W swojej karierze pracowała z wieloma choreografami światowej klasy takimi jaki J. Kylián, W. Forsythe, O.Naharin, M. Ek, P. Lightfoot czy Crystal Pythe. Holenderscy krytycy dwukrotnie nominowali ją do nagrody Najlepszego Tancerza za jej występy w Duo (W. Forsythe) i Pneuma (J. Inger). Od roku 2004 do 2005 była zaangażowana w tworzenie występów benefisowych w ramach Warsztatów Choreograficznych Holenderskiego Teatru Tańca. W 2007 roku stworzyła choreografię zatytułowaną Znaky o Znacích (Znaki o Znakach). Na początku 2007 roku powstała w Pradze grupa 420PEOPLE, której założycielami byli Nataša Novotná, Václav Kuneš i Ondřej Kotrč. Pierwszy utwór stworzony przez zespół, Small Hour, przyniósł Natašy nagrodę Dance Europe za najlepszy występ oraz prestiżową nagrodę Thálie 2008. W 2009 roku na gali kończącej festiwal TANEC PRAHA, Nataša Novotná otrzymała nagrodę Tancerza Roku. Oprócz udanych gościnnych występów w Europie , 420PEOPLE rozpoczęło stałą pracę z Nową Sceną Teatru Narodowego w Pradze. W sezonie 2010/2011 przy współpracy z Korzo Theatre, Nataša dodała do repertuaru 420PEOPLE utwór zatytułowany Sacrebleu.
Narodowy Akademicki Teatr Opery i Baletu we Lwowie
Lwowski Narodowy Akademicki Teatr Opery i Baletu im. Salomei Kruszelnickiej jest jednym z najpiękniejszych teatrów operowych w Europie. Został zbudowany w 1900 roku, nie była to jednak pierwsza siedziba Opery Lwowskiej. Pierwsze spektakle operowe odbywały się we Lwowie od końca XVIII wieku. W 1895 roku został rozpisany konkurs. Pierwsza nagroda została przyznana Zygmuntowi Gorgolewskiemu - dyrektorowi Lwowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ten doświadczony mistrz był absolwentem Berlińskiej Akademii Architektury.
Teatr został wzniesiony w tradycji klasycznej, z elementami renesansowymi i barokowymi. Ta mieszanka różnych stylów i elementów doskonale ze sobą harmonizuje. Był to teatr stołeczny, ponieważ Lwów w XVIII-XIX wieku był stolicą Galicji - jednostki administracyjnej imperium Austro-Węgier. Różnorodność zdobień wewnątrz budynku jest porażająca. Malowidła, płaskorzeźbione ornamenty, kompozycje rzeźbiarskie, marmurowe i złote detale, mozaika podłogowa - wszystko to jest piękne w przedsionku, na widowni i w sali lustrzanej, przeznaczonej na przerwy. Repertuar Teatru jest tradycyjnie bardzo bogaty i na najwyższym poziomie. Są tu przedstawiane opery różnych kompozytorów europejskich takich jak: Verdi, D. Puccini, D. Rossini, H. Donicetti, R. Leonkavallo. P. Mascagni, Z. Bizet, P. Czajkowski, oraz ukraińskich kompozytorów, m.in.: M. Łysenki, S. Hulak-Artemowskiego, U. Meitusa. Wszystkie opery odgrywane są w oryginalnych językach. Przedstawienia baletowe to: „Jezioro Łabędzie" i „Dziadek do Orzechów" P. Czajkowskiego, „Zhizel" A. Adama, „Romeo i Julia" S. Prokofiewa, „Esmeralda" C. Pugniego, „Koppelia" L. Deliba i inne. Teatr podróżował w trasy do Włoch, Hiszpanii, Polski, Francji, Szwajcarii, Holandii, Libanu, Austrii i Niemiec.
Strona internetowa teatru:
Informacje o spektaklu Stworzenie świata
Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa
Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa im. Ludomira Różyckiego w Bytomiu została założona w 1946 roku przez Tacjannę Wysocką. Jest jedną z pięciu tego typu szkół w Polsce. W szkole panuje kameralna atmosfera, sprzyjająca wszechstronnemu rozwojowi dziecka pod okiem doświadczonych pedagogów. Placówka znajduje się w bliskim sąsiedztwie Opery Śląskiej, w której uczniowie odbywają praktyki, stawiając pierwsze kroki na scenie. Dla dzieci młodszych szkoła organizuje zajęcia w Ognisku Baletowym.
Strona internetowa Szkoły Baletowej:
Informacje o spektaklu Barwy baletu
Katarzyna Skawińska Katarzyna Skawińska jest zarówno choreografem jak i nauczycielem tańca współczesnego. Swoje taneczne doświadczenie zdobyła w Krakowie w Teatrze Tańca KONTRAST Jacka Tomasika, następnie w grupie tanecznej profesor Janiny Strzebosz, jednej z uczennic Isadory Duncan, a następnie w Chicago w Ruth Page School of Dance. Swoje choreograficzne zdolności udoskonalała pracując nad przedstawieniami w różnych teatrach w okolicach Krakowa, jednak głównym miejscem jej działań jest Teatr Tańca DF, którego jest współzałożycielką oraz dyrektorem artystycznym od czasu jego powstania w 1990 roku. W tym czasie została autorką ponad trzydziestu oryginalnych widowisk tanecznych dla DF. Jej choreografie zyskały wiele nagród na festiwalach tańca w Polsce i za granicą. Jednym z głównych założeń pracy Skawińskiej w roli choreografa jest otwartość na współpracę z przedstawicielami innych dziedzin sztuki. W jej utworach pojawia się polifonia tańca gdzie wielowarstwowa, a przy tym zrozumiała, narracja otrzymuje abstrakcyjną formy. Wyraźnie zaznaczone części jej spektakli wyrażają odwagę i autentyczne zainteresowanie światem. Aby opisać jej choreografię należy sięgnąć po język sztuk pięknych, geometrii i matematyki - są to wyrażenia takie jak kompozycja, proporcja, symetria osiowa, architektura przestrzenna, światłocień, faktura, kolor i mozaika.
Skawińska także uczy swojej sztuki pracując z pewnymi instytucjami edukacyjnymi w Polsce gdzie prowadzi kursy i warsztaty poświęcone kompozycji i technik tańca współczesnego dla tancerzy, aktorów i instruktorów tańca.
Współpracuje ona z następującymi instytucjami kulturalnymi: Groteska- Teatr Lalki Maski i Aktora, Nowohuckie Centrum Kultury, fundacja edukacji artystycznej ‘Stowarzyszenie Sztuki i Edukacji Artystycznej", Zespół Pieśni i Tańca ‘Śląsk', Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki, ‘Warszawianka'- Zespół Pieśni i Tańca Uniwersytetu Warszawskiego oraz Międzynarodowa Rada Tańca -CID UNESCO. Skawińska jest laureatką Medalu Komisji Edukacji Narodowej za swoją artystyczną i edukacyjną pracę, oraz Nagrody Prezydenta Miasta Krakowa. Od roku 2004 jest członkiem Międzynarodowej Rady Tańca - CID UNESCO.
|
